comment graphics

ตอน : แหวนโซโลมอน
.... กษัตริย์โซโลมอน ทรงมีพระราชโองการแก่เหล่าอำมาตย์และเหล่านักปราช์ญของพระองค์ พระราชโองการความต้องการของพระองค์คือแหวนหนึ่งวง
** แหวนที่สลักคำจารึกที่จะทำให้พระองค์สามารถเปลี่ยนแปลงอารมณ์ได้ **
รายละเอียดของพระราชโองการนี้ก็คือ ไม่ว่าพระองค์จะอยู่ในอารมณ์ใดก็ตาม หากพระองค์ทอดพระเนตรไปที่แหวน แหวนจะต้องแปลี่ยนอารมณ์ของพระองค์ได้ ไม่คำนึงว่าพระองค์จะทรงโทมนัสหรือทรงโสมนัสอยู่ หรือต่อให้พระองค์ทรงกริ้วอยู่ แหวนนี้ก็จักต้องสามารถทำให้หายกริ้วได้ ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่กำลังสำราญ แหวนวงนี้ก็ต้องแสดงอิทธิฤทธ์ออกมาให้หายสำราญได้
เมื่อฟังราชโองการจบ เหล่าอำมาตย์ต่างก็คิดกันหนักว่าจะไปหาแหวนวิเศษขนาดนี้จากที่ใหน
ช่างและกวีทั่วทั้งเยรูซาเล็มถูกตามตัวมารับงานขึ้นเรือนแหวน นักบวชตามวิหารต่างๆถูกตามมาสวดมนต์เพื่อแหวน แล้วก็อย่างที่เหล่าอำมาตย์คาดไว้ ไม่มีใครสามารถสร้างแหวนที่ทรงอนุภาพอย่างนั้นได้
การประชุมของเหล่าที่ปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้มีแทบทุกวัน วันที่กำหนดถวายแหวนแด่พระองค์ก็ใกล้เข้ามาทุกที่ ความกังวลนั้นเข้ามายึดอยู่ในจิตใจของทุกคน แต่ที่หนักที่สุดเห็นจะเป็นปราช์ญเฒ่า ผู้เป็นหัวหน้าคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์โซโลมอน เพราะถ้าทำไม่สำเร็จพระราชองค์การอาญาก็คงต้องตกกับตัวเองแต่เพียงผู้เดียว

ความกังวลเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามก็มักจะก่อตัวใหญ่ขึ้น และเมื่อกังวลเรื่องหนึ่งได้ มันก็จะกังวลต่อไปอีกไม่รู้กี่เรื่อง ปราช์ญเฒ่าผู้เป็นหัวหน้าก็เช่นกัน ถึงตอนนี้แล้ว ความกังวลมากมายจึงก่อตัว วนอยู่รอบๆความคิดของปราช์ญเฒ่า ไหนจะเรื่องพระราชอาญาที่อาจถึงแก่ชีวิต ไหนจะเรื่องครอบครัว ไหนจะเรื่องความจงรักภักดี ฯลฯ
และเมื่อถึงที่สุดแล้ว ความเป็นปราช์ญของเขาก็คิดได้ว่า เขาจะกังวลไปทำไมในเมื่อความมั่นคงในชีวิตมนุษย์อย่างแท้จริงมันไม่มีอยู่ คนเรานั้นจะดีใจหรือหดหู่กับเคราะห์หามยามร้ายมากเกินไปทำไม
และในวินาทีนั้นเองท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะเปิดออกให้ได้เห็นแสงสว่าง
ในวันที่ถวายแหวนวิเศษแด่กษัตริย์โซโลมอน ทันที่ที่พระองค์หยิบแหวนขึ้นทอดพระเนตรคำจารึก พระองค์ถึงกับนิ่งไปพักใหญ่ แล้วจึงทรงแย้มพระโอษฐ์ออกมาอย่างพึงใจ เหล่าอำมาตย์ทั่งปวงจึงพร้อมใจกันเปล่งเสียงถวายพระพร
*** ในแหวนวิเศษนั้นมีคำจารึกไว้ว่า " แล้วสิ่งนี้ก็จะผ่านไปเช่นกัน " ***